KOMUNIKACJA WERBALNA

·

„Głupi, mówi to, co wie. Mądry wie, co mówi”.
Jan Budziaszek „Do nieba idzie się…”

·

Komunikacja werbalna to proces porozumiewania się. Jej celem jest wymiana myśli, dzielenie się informacjami i emocjami. Komunikacja ma na celu osiągnięcie lepszego poziomu współdziałania. Dzięki temu budujemy więź, informujemy oraz wyrażamy emocje i uczucia. Inaczej rzecz ujmując, komunikacja to dar siebie dla innych, a jednocześnie otwarcie się na dar drugiego człowieka.

W przypadku komunikacji z drugim człowiekiem warto pamiętać o prostych wskazówkach:

  • dbajmy o prostotę i przejrzystość języka,
  • słuchając, sprawdzajmy czy dobrze rozumiemy adresata wypowiedzi (pytajmy: „rozumiem, że to było tak i tak?”),
  • dostosujmy tempo i ton głosu do rozmówcy,
  • uważnie słuchajmy, unikajmy „gadulstwa”,
  • wyrażajmy siebie, a nie „jedną” prawdę.
  • nie wyciągajmy informacji na siłę,
  • zadbajmy o komfort rozmowy (czas, miejsce),
  • zachowujmy dyskrecję.

Jednocześnie dobrze jest unikać:

  • oceniania, przerywania,
  • słuchania w milczeniu z „kamienną twarzą”,
  • „uciekania wzrokiem”,
  • nerwowego spoglądanie na zegarek i rozglądanie się dookoła,
  • zadawania pytań zamkniętych, na które odpowiedzieć brzmi: „tak” lub „nie”.

Znając różnice między kobietą i mężczyzną w sposobie wyrażania siebie, szczególnie podczas konfliktu lub przeżywaniu wewnętrznych problemów, warto pamiętać o jednej ogólnej różnicy:

  • Gdy kobiety mówią, to wyrażają przede wszystkim swoje wnętrze, swoje emocje, swoje zmartwienia. Nie potrzebują wówczas rozwiązań (chyba, że same o to wprost proszą), a jedynie „aktywnego słuchania”.
  • Gdy mężczyźni mówią, to w pierwszym rzędzie podają fakty i po prostu informują. W przypadku pojawienia się trudnych emocji potrzebują raczej chwili samotności.